සොබා දහම, ඔබ සුන්දරයි, විශ්මිතයි, අවංකයි

සොබා දහම, ඔබෙන් මා ලද ප්‍රාණයට නැතහොත් මාගේ ශරීරයට

ඔබෙන් ඇයදුමක් හෝ අවසරයක් නොමැතිව හැකිතාක් සැප ලබා දුනිමි.

දුකක් නම් දෙන්නට සිතුනේම නැත.

එහෙත් මේ ශරීර කුඩුවෙහි පඨවි ආපෝ තේජෝ වායෝ

නැතිවු දාට…..

මා කොතැන නම් ලැගුම් ගන්නද ?

නැවත තිරිසනෙක් ප්රේතයෙක් භූතයෙක්, අහම්බෙන් හෝ මනුෂයෙක් ලෙස

ඔබ මට ලබා දෙන ප්‍රාණයද පෙර ලෙසම නැතිවෙනවා සිකුරුයි.

හිදින් කල්ප ගනන් මා අතනින් මෙතන්ට මෙතනින් අතන්ට

අහිගුණ්ඨක යෙකු සේ මාරු වෙනවා හැර

වෙනත් කිසිදු දෙයක් කර නොමැත්තේද ?

මේ ශරීරය දරාගෙන ඉගෙන ගත්තා ඉගැනුවුවා, කැවා බීවා කියා

ඔබ මට මාරු නොවි සිටිමට ඉඩ දෙන්නේ නැත.

ඉදින් මා කෙලෙස නම් මේ මාරුව වනතාලන්නද?

සොබා දහම, ඔබ මෙලෙසින් මට දඩුවම් දීම නවතා ලන්නේ කවදාද ?

මා තීරණයක් ගත යුතුව ඇත.

නැවත ඔබට මට දඩුවම් නොදිය හැකි තැනක් සොයා ගත යුතුව ඇත.

කෙසේ හෝ එතැනට යා යුතුව ඇත.

අන්න එදිනට ඔබට මා තුති පුර්වකව ආචාර කරමි.

 

සොබා දහම, ඔබ සුන්දරයි, විශ්මිතයි, අවංකයි.

ඔබේ මේ දඩුවමේ ඇති අරුත මා තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කරමි.

එලෙස ඔබගේ දඩුවම් විදිමින් වුව, 

එය තේරුම් ගැනීමට ඔබ මට ලබා දුන් මේ මනුෂ්‍ය ප්‍රාණය වෙනුවෙන්

ඔබට මාගේ ප්‍රණාමය පුද කරමි.