මාගේ උත්තමාචාරය හා මාගේ කනස්සල්ල ….

 අද මේ සටහන කොහෙන් පටන් ගන්නද කියලා හිතා ගන්න බෑ. දින ගණනාවක්ම හිතේ දැඩි පසු තැවීමක් තිබුනා. ඒ හින්දම එක එක දේවල් ලියවුනත් පල කරන්න පුළුවං කමක් තිබුනේ නැ. ආයෙමත් කියෙව්වම මේක හරියන හොද සටහනක් නෙමෙයි කියලා හිතෙනවා. දැං ලියන්න ගත්තත් අන්තිමෙදි හරියන එකක් නැ කියලා හිතෙයි ද දන්නේ නැ. මගේ හිතට ආපු පසු තැවීම මොකක්ද කියලා බලනවා ඇති නේද ? වෙන මුකුත් නෙමෙයි මගේ සොහොයුරත් ඇතුලු විශාල පිරිසක් ඉතාම දැඩි කැපවීමෙන් ත්‍රස්ත ග්‍රහණයෙන් රට මුදා ගැනි ම සඳහා කරනු ලබන යුද්ධෙදි මේ රට වෙනුවෙන් මං මොනාද කරන්නේ කියන එකයි.

 දිගටම යන්න ! ජය අපටයි! ආදි නොයෙක් දේ කියලා ඔවුන්ගේ චිත්ත ධෛර්යය වැඩි කරනු විනා මම මුකුත් කරලා නැ කියන හැගීම දැඩිව හිතට දැනෙනවා. මේක ඔවුන්ගේ රට විතරද ? රූපවාහිනියේ ඔවුන් වෙනුවෙන් යන වැඩසටහනට SMS එකක් යවලා, ඔවුන් වෙනුවෙන් වතුර බොතල් චොක්ලට් යවලා ඇත්තටම මං මගේ හිත රවට්ට ගන්නවා නේද කියලා දහස් වාරයක් හිතෙනවා. “හැමෝටම යුද්ධ කරන්න බැනේ, ඔවුන් කරන ඒ මෙහෙවර අගය කරනු විනා අපි වෙන මොකක් කරන්නද ? .” ඔක තමයි මගේ එක යාළුවෙක් මට දීපු උත්තරේ.. “ඉතිං ඔච්චර අමාරුවක් තියෙනවනං යනවකෝ හමුදාවට. ඔය ඕන තරං කෙල්ලෝ ගිහින් ඉන්නේ.” ඔන්න අනිත් එක්කෙනාගේ උත්තරේ. පුළුවං කමක් තිබ්බනං යනවා තමයි. නොයන්න හේතු තියෙනවා අහන්න එපා ඒවා. මං කියවපු පොතක රුසියාවේ මිනිස්සු ඒ රටේ සොල්දාදුවෝ යුද්ධ කරද්දි , තමන්ගේ රට වෙනුවෙන් පුදුම කැපවීමක් තිබුනා. ඒ මිනිස්සු තමන් කන කැම පාලනය කලා. ආහාර ඉතුරු කරගෙන යුධ වදින හමුදාවන්ට යැව්වා. පටන් ගැන්මේ ඉදලම පුදුම හැගීමක් තිබුනා. අපේ රටෙත් හුගක් අය ලග දැන් යම් හැඟීමක් තියෙනවා. ඒත් ඒ ඇතිද?

තවත් දහසකුත් එකක් ප්‍රශ්න හිත ඇතුලෙන් මතු වෙනවා. ඒත් ලියවෙන්නේ නැ. අ‌නේ මංදා මෙතනින් එහාට මුකුත් ලියා ගන්න බැ. මං මගේ රට වෙනුවෙන් කැප වෙනවා මදි කියන එක විතරක් තදින්ම හිතට දැනෙනවා.

 අව්වැසි නොබලා කරන මේ උතුම් මෙහෙවරට හද පිරි උත්තමාචාරය පුද කරනවා ආදරණීය සෙබල සොයුරන්ට මුළු හිතින්ම.

 

පිංතූර ටික ලැබුනේ යාළුවෙක් එවපු මේල් එකකින්.